Ses Dergi

Kavak ağaçlarının serin gölgesi, su kanalından gelen kurbağa sesleri, havada öğle sıcağından evlere kaçanların telaşı köyün dar yolunda yankılanan yaşlı bir ses; Sepetçiii, sepetçiiii... Nedendir bilmem, çok canlı çocukluk hatıralarımdan biri sepetçi amca. Uzun, zayıf gövdesi, başında sekiz köşe kasketi, kolunun altında renk renk ipliklerle, yazmalarla dolu hasır sepetiyle zihnimde ara sıra dolaşır durur. Verimli topraklarıyla ünlü Çarşamba Ovası’nın küçük bir köyünde büyüd

Kocaeli’nin merkez ilçesi İzmit. Dağlarla deniz arasına sıkışmış bir sanayi şehri burası. İzmit; sulak arazileri, verimli tarlaları, sık ağaçlık ormanları, yarım saat mesafede Karadeniz'e kıyısı olan kumsalları ve hemen bi güneyine gittiğimizde ise iki bin rakımlı Kartepe’de kayak merkezi varken, birdenbire sanayi merkezi oluvermiş bir şehir. Cumhuriyet yıllarında ilk kurulan fabrika olan Seka Kâğıt Fabrikası, etraftaki köylerden işçi almaya başlayınca, İzmit tarıma sırtını

Geçenlerde bir yerde, aynı satırları çizdiğiniz dostlarınız olsun diye bir söz okudum. Epeyce düşündüm bu söz üzerine. Kelimelerin ötesine geçmiş manalara dikkat kesilince, bu basit cümleler ne kadar da büyük anlam kazanıyorlar. Dostluğun sessiz bir kanıtıydı demek aynı satırları çizmek. Kitap okurken kalemim de mutlaka yanımda olur. Hatta hemen her zaman kitabımın arasındadır. Çok beğendiğim ya da üzerinde düşünmek istediğim cümlelerin altını çizer, bilmediğim kelimeleri no

İsmini ilk olarak, şu anda melodisini bile hatırlamadığım bir şarkıda duymuştum. Garip bir ülke olmalı diyordum, ne değişik bir ismi var. Çocukluk işte! O zamanlar günün birinde bu ülkenin topraklarında yürüyüp denizini seyredeceğim hayalimden bile geçmezdi. Bu şehrin de diyebiliriz. Çünkü ülkede hepi topu sadece bir şehir var. Dört ay Malezya’da kalıp da yanı başındaki Singapur’a gitmesek olmazdı. Her ne kadar İtalya’dan millerce mesafe uzakta olsak da senelerce Akdeniz kül

Etiyopya topraklarına ayak basar basmaz bizi tüm kabilelerin alışveriş yaptığı bir pazara götürdüler. Arabadan iner inmez bol toz ve üzerimize çevrilmiş birçok meraklı göz bize "merhaba" dedi. Küçük bir dere etrafında insanlar, hem çamaşırlarını hem de kendilerini yıkıyorlardı. Aynı zamanda sıska, kemikleri çıkmış birkaç hayvan da sularını içmekteydi. Derenin etrafında ise bez parçalarından oluşan tezgâhlarda minyatür oyuncaklar gibi gözüken renkli birkaç sebze ile kolye gibi

Sevim, solgun yüzünün camdaki donuk yansımasına baktı. O sırada eşi Besim mutfağa girdi. “Masa hazır, çocuklar birazdan gelecek. Gel, otur dinlen biraz,” dedi. Başını iki yana salladı, “Sağ ol ama keşke çağırmasaydın. Sürünüyorum, hiçbir şeye faydam yok” “Olur mu? Tam da bu yüzden çağırdım. Azıcık enerjin değişir, kendini hatırlarsın.”  Sandalyeye otururken içini çekti “Yeni evliler ilk yılbaşlarını gönüllerinin istediği yerde kutlasalardı keşke,” dedi Sevim. Besim keyifle

Yine odasına kapandı. Çarpılan kapı yüzüne gelmiş gibi irkildi Neriman. Elindeki ütüyü bıraktı. Sakinleşmek için burnundan derin bir nefes aldı. Sıkılı dişlerinin arasından nefesini sesli olarak bıraktı. Saçları havalandı. "Hiçbir şey konuşamıyoruz, ne bir öneri ne bir fikir, hiçbir şey dinlemiyor, kestirip atıyor. Olmadı odasına kapanıyor." Ütü masasına gömleği yerleştirdi. Ütüyü tekrar eline aldı. "Sanki sınava girip iyi puan alamayan biziz. Öyle suçluluk duyuyoruz. Mezuna

-Sen kaç beden giyiyorsun Asuman? -38 Fulya Hanım! Haftalar öncesinde Asuman’a söz vermiştim. Yıllardır dolapta biriken, askılardan taşan, yılda sadece bir kez tozu gitsin diye  kuru temizleme ziyareti için dolaptan çıkan kıyafet yığınını bir dahaki geldiğinde ona verecektim. Dolap da eskiydi, modası geçmişti. Dolabı da versem mi acaba diye içimden geçirdim. Sabah işe gitmeden önce gözüm bir kez daha girişe;  üst üste poşetler şeklinde koyduğum, kızımın tabiriyle “müzelik”

Kalın perdelerin yanlarından sızan ışık, duvardaki fotoğrafların üzerinde yavaşça geziniyordu. Nurhan, ikiye böldüğü patatesi ince tülbentle alnına bağlamış, sol gözünü açmaya zorlayarak gün ışığının aydınlattığı yıllara daldı. Sülalede kimselere nasip olmamış sünnet düğünü, ardı ardına gelen mezuniyet töreni, ilk kep… Her özel an duvardaki çerçevelerde sırayla parlayıp söndü. En çok da yaz kampı dönüşündeki fotoğrafa takıldı gözü. Kavga dövüş izin verdiği kamptan marsık gi

“ Acıktın mı? ” diye seslendi mutfaktan. “ Acıktım tabi ” diye homurdandı adam, “ köfte yap bana. ” “ Şimdi hazırlıyorum yemeği. “ Et...

Fırın mantıdan nefret ediyordu. Ona Zeynep’i hatırlatan ve nefret ettiği diğer şeyler gibi. Buz pateni, sarı toka, bahçedeki o köşe,...

Ölüm siyahı bir gece… Kafkas dağlarının sarp yamaçlarından bilenip gelen soğuk rüzgarlar kara bir ağıt olup tüm köyün üzerine yayılıyor....

“80 yaşındasın ama yaşının insanı ol.” diyorlar. İçimdekileri bilmiyorlar. Kimin ne bildiği de artık umurumda değil. Saymayı çoktan...

“Hayır abla, öyle olmadı. Bir dinler misin?” dedi, almak için iki ay sıra beklediği yeni arabasının kapısını açarken. Telefonu yutacak...

Tombul bembeyaz gövdeleriyle gülümser gibiydi bulutlar, boz tepenin üstünden güneşe doğru ilerlerken ağır ve sakindiler. Büyük camın...

Tring! Tring!  Telefonundan gelen metalik sesle irkildi. Nasırlı parmaklarının arasında parlayan ekrana göz ucuyla baktı.  ‘Günün...

Yirmi yıl be, dile kolay. Takvimden sayfa yırtmaya benzemez. Her saçmalığına katlandım ama yetti artık. Yemekte soğanlar gözükmesin...

Yirmi iki gündür hastanedesin. En istemediğin yerde. Zaman zaman kendine geliyorsun ama çoğunlukla gözlerin kapalı. Sayıklıyorsun...

“Daha bekleyecek miyiz Songül? Sabah sekizde hareket dedik, neredeyse öğlen oluyor. Sıcağa kaldık. Piştik arabanın içinde.” Erdem...

Pembe berjerli koltuk takımının modası geçeli çok oldu deseler de Hayriye inat etmiş o koltukları aldırmıştı kocasına. Koltuklarına...