Sevim, solgun yüzünün camdaki donuk yansımasına baktı. O sırada eşi Besim mutfağa girdi. “Masa hazır, çocuklar birazdan gelecek. Gel, otur dinlen biraz,” dedi. Başını iki yana salladı, “Sağ ol ama keşke çağırmasaydın. Sürünüyorum, hiçbir şeye faydam yok” “Olur mu? Tam da bu yüzden çağırdım. Azıcık enerjin değişir, kendini hatırlarsın.”  Sandalyeye otururken içini çekti “Yeni evliler ilk yılbaşlarını gönüllerinin istediği yerde kutlasalardı keşke,” dedi Sevim. Besim keyifle Beliz’in...

Kalın perdelerin yanlarından sızan ışık, duvardaki fotoğrafların üzerinde yavaşça geziniyordu. Nurhan, ikiye böldüğü patatesi ince tülbentle alnına bağlamış, sol gözünü açmaya zorlayarak gün ışığının aydınlattığı yıllara daldı. Sülalede kimselere nasip olmamış sünnet düğünü, ardı ardına gelen mezuniyet töreni, ilk kep… Her özel an duvardaki çerçevelerde sırayla parlayıp söndü. En çok da yaz kampı dönüşündeki fotoğrafa takıldı gözü. Kavga dövüş izin verdiği kamptan marsık gibi yanıp dönmüştü...

“Hayır abla, öyle olmadı. Bir dinler misin?” dedi, almak için iki ay sıra beklediği yeni arabasının kapısını açarken. Telefonu yutacak...