Tencerenin kapağı titredi. İnci kapağı kaldırdı, gözlükleri buğulandı. Elindeki asma yaprağını kaldırıp sordu: “Bu kadar koysam yeter mi?” Babaanne yaprağı avucuna yaydı, damarını bıçak ucuyla inceltti. “Yetmez kızım. Çok damarlı, biraz daha koy, boş kalmasın.” Vahide harçtan bir kaşık aldı. İnci gülümsedi. “En iyi terapistten iyi seninle yaprak sarmak,” dedi. Babaanne omuz silkti. “Biri yaprağı açınca kolay oluyor tabii,” diye mırıldandı. İnci yaprakları suyun içinde alt üst etti....

Meydandayım elimde Vietnam’ın neresinden alırsanız alın müthiş kokusu ve tadıyla buzlu kahvem. Burası Ho Chi Minh City, Vietnam Karşımda kırmızı tuğlaları Avrupa’dan gelmiş Notre-Dame Katedrali. Yanımda sarı cephesi, kemerli pencereleriyle Saigon Merkez Postanesi. Biraz ötede, yatay ve ağır çizgileriyle Independence Palace, Birleşme Müzesi. Ama asıl görünen binalar değil. Motor sesleri. Binlerce motosiklet. Vızıldayan, dalga dalga akan, hiç bitmeyecekmiş gibi görünen bir trafik. Kaotik gibi...

Tarih iki taraftan da aynı görünüyordu. Nazan bunu fark ettiğinde artık nefes almıyordu. “Hoş geldiniz Nazan hanım size cennete kadar eşlik edeceğim” sesiyle kendine geldi. “Gerçekten cennete mi gidiyorum?” diye sordu. Karşısındaki varlığın yüzü yoktu ama sesi vardı. “İstersen bana Öncü diyebilirsin,” dedi. “İşim kolaylaştırıcılık.” “Ben yaşarken neredeydin?” “20.06.2026 tarihinden itibaren sizin kolaylaştırıcınızım.” “Yani bugün mü?” “Evet. Bugün isminiz gibi palindrom bir gün....