top of page

KÜF

1 gün önce
4 dakikada okunur

“Bana küflenmiş peyniri layık görüyorsun ha!” diye sitem ettim Chantal’a.

Biraz şakayla karışık söylemiştim ama alınmıştı galiba.

En güzel elbisesini giymişti o akşam oysa pembe, kolsuz, tek parça. Saçlarını bu gece için yaptırdığını da biliyordum, üstelik krallara layık bir sofra hazırlamıştı, sadece bana.

Masanın üzerinde kaliteli bir şişe şarap, Bordo, tabakta bilmediğim bir sürü değişik peynir, üzüm, incir, fındık…

Bana yapılan bu ikrama, bu kadar iltifata layık mıydım? Anneannemim bir lafını hatırladım, “Alışmadık popoda don durmazmış!” derdi.

Minnettarlığımı ifade etmek yerine neden genç kızın kalbini kırdım?

“Küflü peynirmiş, pöhhh!”

Anlamaya çalıştı, sonra güldü yeşil gözlerini kısarak bana baktı, Şarap kadehini kaldırdı, “Şerefe aşkım!” dedi, cehaletimi yüzüme vurmak istememişti.

İşte bu, kadın zarafeti.

“Şey rokfor peyniri bu,” dedi, “Gorgonzola, biliyorsun da şaka yapıyor olmalısın, mavi peynir işte”

Gaipten bir ses, “Kadın haklı olabilir, ısrar etme, üstüne gitme!” dedi,

Her kadının büyülü bir şiir olduğunu, henüz idrak edemediğim senelerden birindeydi.

Üstelik daha kötüsü, bize, onlardan daha üstün olduğumuzu öğretmişlerdi.

Çevremiz, mahallemiz, içine doğduğumuz ortam bizi nasıl da çarpık şekillendiriyordu?

Biz o şekilden kurtulabilir miydik, değişebilir miydik, işte bütün mesele buydu.

Olmak ya da olmamak.

Ben şanslıydım her zaman ama kadınlarla…

“Ne kadınlar sevdim, zaten yoktular…” demişti ya ustam,

Benim hayatıma girenler için bir mısra da benden,

“Ne kadınlar sevdim, beni abat ettiler.”

Hayır sanmayın ki, bana uzun süre tahammül ettiler. Tam tersi, zamanı gelince, birer birer bıraktılar, terk edip gittiler. Kimi altı ayda pes etti, kimi altı sene kahrımı çekti. Akıllı kadınlar, hemen hepsi ilişkinin küflenmesini reddetti. İşte bunun için ben kendimi şanslı addederim.

Birinde yaptığım hatayı diğerinde tekrar etmemeyi öğrendim. Benimle bir dakika flört edene de bir sene evimi paylaşana da minnet etmeyi...

Onların renkleri, ritimleri, melodi. İster inanın ister inanmayın hepsi birer senfoni… Doğanın yarattığı eşsiz birer sanat eseri hepsi.

Chantal elbette beni hepsinden çabuk terk etti. Küflü peynirin nasıl makbul bir gıda olduğunu Chantal bana öğretti. Utandım, pişman oldum, ah benim kısa saçlı hayali sevgilim, benim eşekliğimdi kesin!

Ama ne ilk ne de sondu bu. Seneler geçtikçe benim ilişkilerim daha uzun soluklu olacaktı. Briç partnerim mesela, millî takım oyuncusu, genç, güzel, eğitimli... Beni eğitti, Bana öğretti, turnuvalara katıldık birlikte, yedi düvelde hem de... Evet belki biraz sinirliydi, bağırır çağırırdı, fırçanın bini bir paraydı bana. Ama o kadar kusur kadı kızında da…

Sonra gelsin yurt içi, yurt dışı turnuvalardaki kupalar, madalyalar... Ben de mi bir gariplik vardı, yoksa şanssızlık mı? Hayır o zamanlar kabul etmek istemediğim şey. Her ilişkinin kreşendosu olduğu gibi dekreşendosu da olacaktı. Çok önemli bir turnuvaya gitmek üzereydik o sabah. Sevgilim banyoda süslenirken, mutadı inkıyat ile ben, kahvaltıyı hazırlayıvermiştim sabahleyin erkenden. Domatesin kabuklarını soymuş, ince ince doğramıştım, zeytin, avokado, diğerleri ve kaşar peynirli menemen.

Saçlarında bigudiler, incecik bedeni bornozun içinde, kendinden emin, geldi oturdu sofraya,

“Sultanım!” dedim, servis yaptım saygıyla eğilerek tabağına.

“Kıs şu televizyonun sesini!” diye emretti bana,

Televizyonu ben de pek sevmem ama, Mezzo Kanalda Dvorjak Çello konçertosu çalıyordu, virtüözü hem de Rostrovitch usta.

“Şey dedim aşkım, bak bu adam dünyanın gelmiş geçmiş en iyi viyolonsel sanatçısı, üstelik ben tanıştım Moskova’da!”

Turnuva öncesi hep mi gergin olurdu, o sabah mı öyle denk geldi bilmiyorum, aldı eline televizyonun kumandasını cart diye kapattı. Şanssızlık bu ya, benim evimde değil, onun evindeydik, size yemin ederim, benim evimde olsaydık, daha fazla uzatmaz, pekâlâ der, eyvallah ederdim. Ama, misafirdim ben yahu, üstelik o ısrar etmişti, bir gece önce, “İlla bende kalacaksın, buradan turnuvaya birlikte gideriz!” diye.

Misafir psikolojisi diyebilirsiniz, ben değerli bir misafirdim, kıymetliydim, bunu ispat etmiştim bütün gece. Egoma hâkim olamadım o sabah kıymetim bilinmeyince. İnadıma cart diye televizyonu tekrar açtım.

O kapattı, ben açtım, o kapattı ben açtım.

“Bak,” dedim, “Bir daha kapatırsan kalkıp giderim aşkım!”

Kapattı.

Kapattığına inanamadım. Erkekliğe bok sürer miyim artık, aldım ceketimi çıktım dışarı.

Sonradan bana, “Çıkarken kapıyı öyle bir çarptın ki hemen seslenmedim kızgınlığımdan!” diyecekti.

Ben kapıyı hızla çarptığımın farkında bile değildim. Kim bilir belki de çarpmışımdır, yalan söyleyecek hâli yok ya!

Arkamda bıraktığım şeyler az değildi. Dvorjak çello konçertosu, Rostropovitch usta, Türkiye şampiyonası, iddialı olduğumuz bir turnuva ve kaşar peynirli menemen, sahanda.

Arabama bindim, hızla köşeyi döndüm, az gitmiş, uz gitmişken bir tabela gördüm, kahvaltı salonu, menemen.

Cam kenarındaki masaya otururken, “Üç yumurtalı olsun!” dedim ustaya, “Üzerine kaşar peyniri de rendele lütfen!” Karnım doyunca aldı mı beni bir düşünce, briç bağımlıları bilir, böyle bir turnuvayı kaçırmak hem de son dakikada hem de böyle boktan bir sebeple, gerçekten zül gelir insana.

Bu sebeple olacak, biraz daha oyalandım orada, “Ustam bir sade kahve, bir sade kahve daha,”.

Elim telefonuma gidip, gidip geliyordu. Ama gururum, “Dur, dur!” diyordu.

“Aramayacağım, aramayacağım işte!” diye kendi kendime telkin edip durdum.

Boşuna demiyorum kadınlar bizden daha gelişmiş diye. O sabah, partnerim, sevgilim olan hanımefendi, o tatlı cinsi latif benden çok daha gelişmiş olduğunu gösterdi, “Alo,” dedi. “Kendine geldin mi, neredesin bakiim şimdi?”

Ben hâlâ ne kadar az gelişmiş olduğumun farkında bile değildim, caka satmaya kalktım, “Müthiş bir kahvaltı ettim, evime dönüyorum!”.

“Hadi, hadi!” dedi, “Uzun etme de gel buraya… Gitmemiz lazım artık, az zaman kaldı turnuvaya!”.

Hah, ben de bunu bekliyormuşum. Sözüm ona çaktırmadım ama koşa koşa gittim yanına. Fena çocuk değilimdir ama “O gelirken her seferinde olduğu gibi ceketimin önünü ilikledim, hafifçe eğildim, kapısını açtım, oturdu, bekledim, kibarca kapattım!”

İki gün süren turnuvada Türkiye Şampiyonu olduk, hiç beklemiyorduk. Birlikte bir zafer kazanmıştık. Aşkımız tazelenmişti.

Hayır daha doğru ifade edeyim, birbirimize hayran olmuştuk, dışarı çıktık, el ele tutuştuk. Ayaklarımız yerden kesilmişti, uçuyorduk. Biraz kendimize gelince, sabahki aptallığımızdan dolayı özür diledik birbirimizden.

“Ben haksızdım!”

“Yo hayır ben haksızdım!”

Ya sabahleyin o da inat etseydi benim gibi ya ben kabul etmeseydim turnuvaya gitmeyi. Brrr düşüncesi bile ürperticiydi.

Denize karşı bir masaya oturduk diz dize, önümüzde bir şişe şarap ve peynir tabağı. Tabakta, bir sürü değişik çeşidin yanında küflü peynir de vardı, Rokfor peyniri yani gorgonzola.

Şarap kadehimi kaldırdım önce ortağıma, sonra bana tahammül eden bütün kadınlara!

  Engin ÇOLPAN

 

 

 

 

 

 

Son Yazılar

Hepsini Gör

Yorumlar


bottom of page