Meydandayım elimde Vietnam’ın neresinden alırsanız alın müthiş kokusu ve tadıyla buzlu kahvem. Burası Ho Chi Minh City, Vietnam Karşımda kırmızı tuğlaları Avrupa’dan gelmiş Notre-Dame Katedrali. Yanımda sarı cephesi, kemerli pencereleriyle Saigon Merkez Postanesi. Biraz ötede, yatay ve ağır çizgileriyle Independence Palace, Birleşme Müzesi. Ama asıl görünen binalar değil. Motor sesleri. Binlerce motosiklet. Vızıldayan, dalga dalga akan, hiç bitmeyecekmiş gibi görünen bir trafik. Kaotik gibi...

Tarih iki taraftan da aynı görünüyordu. Nazan bunu fark ettiğinde artık nefes almıyordu. “Hoş geldiniz Nazan hanım size cennete kadar eşlik edeceğim” sesiyle kendine geldi. “Gerçekten cennete mi gidiyorum?” diye sordu. Karşısındaki varlığın yüzü yoktu ama sesi vardı. “İstersen bana Öncü diyebilirsin,” dedi. “İşim kolaylaştırıcılık.” “Ben yaşarken neredeydin?” “20.06.2026 tarihinden itibaren sizin kolaylaştırıcınızım.” “Yani bugün mü?” “Evet. Bugün isminiz gibi palindrom bir gün....

Sevim, solgun yüzünün camdaki donuk yansımasına baktı. O sırada eşi Besim mutfağa girdi. “Masa hazır, çocuklar birazdan gelecek. Gel, otur dinlen biraz,” dedi. Başını iki yana salladı, “Sağ ol ama keşke çağırmasaydın. Sürünüyorum, hiçbir şeye faydam yok” “Olur mu? Tam da bu yüzden çağırdım. Azıcık enerjin değişir, kendini hatırlarsın.” Sandalyeye otururken içini çekti “Yeni evliler ilk yılbaşlarını gönüllerinin istediği yerde kutlasalardı keşke,” dedi Sevim. Besim keyifle Beliz’in...